یزید وقتى هوشیارى مردم شام و متوجه کراهت‌ها نسبت به خود شد، اهل بیت را طلبید و با تظاهر به مهربانی و خود را از قتل امام (ع) تبرئه کرد.

وی اهل بیت (ع) را میان ماندن در شام و برگشتن به مدینه مخیر گرداند، اهل بیت مراجعت به مدینه را انتخاب کردند و خواستند برای شهدای عاشورا
عزاداری کنند. اهل بیت جامه هاى سیاه پوشیدند و زنان هاشمیه و قرشیه و زن هاى شام دسته دسته با لباس ماتم، ناله و شیون کنان به تعزیت آمدند. مرثیه خوان آن مجلس با شکوه‌ام کلثوم دختر حضرت على (ع) بود.

یزید، نعمان را خواست و گفت مهیاى سفر باش و براى این زنان هرچه لازم است مهیا کن و از اهل شام مردى را که به امانت و دیانت موسوم است با جمعى از لشکر به جهت حفظ اهل بیت در خدمت ایشان بگمار و به مدینه حرکت ده، نعمان نیز چنین کرد.

خاندان عصمت زمانى که از مدینه کوچ داده مى شدند و به عراق رسیدند به راهنما گفتند: ما را از کربلا ببر او نیز قبول کرد، چون به قبر پاک حضرت امام حسین (ع) و سایر شهدا رسیدند، دیدند جابر نیز با جماعتى از طایفه بنى هاشم و مردانى از آل پیامبر (ص) به زیارت آمده‌اند.


نخستین زائر کربلا

جابر بن عبدالله انصاری نخستین کسی بود که سنت زیارت اربعین امام حسین (ع) را پایه‌گذاری کرد. وقتی خبر شهادت امام حسین (ع) و یاران بزرگوارش به مدینه رسید، جابر که از دو چشم نابینا بود مدینه را به قصد زیارت کربلا ترک کرد.

در این سفر شخصیتی دانشمند و مفسری بزرگ به نام «سَعدبن جُناده» همراه جابر بود.

پس از وارد شدن به کربلا در رود فُرات غسل کردند و به کنار مرقد مطهر امام حسین (ع) رفتند و آن حضرت را با زیارتی به نام زیارت اربعین زیارت کردند.

محل دفن سر اباعبدالله الحسین (ع)

در این مورد چند قول وجود دارد:

قول اول: حضرت سجاد (ع) سر مبارک را به کربلا بازگردانیده
و به بدن سید الشهدا (ع) ملحق نمود. علامه مجلسی در بحارالانوار و بسیاری دیگر این موضوع را تاکید می‌کنند.

قول دوم:
نجف اشرف در کنار مرقد امیر المؤمنین (ع).

قول سوم: حومه کوفه.

قول چهارم: بقیع.

قول پنجم: محل فعلی مقام رأس الحسین (ع) در مسجد اموی دمشق.

قول ششم: در مصر دفن شده است.


در میان این اقوال، به فرموده امامان معصوم علیهم السلام، قول اول صحیح است. سید بن طاووس در لهوف (ج ۲، ص ۱۱۲) و شیخ طوسی نیز با همین نظر موافقند.

در مورد زمان ملحق شدن سر به بدن، به گفته علامه مجلسی، امام سجاد (ع) در روز اربعین اول یعنی بیستم ماه صفر سال ۶۱، با سایر اهل بیت (ع) از شام وارد کربلا شده و سر امام حسین (ع) را به بدن ایشان ملحق کرده است.

 
شخصی در پیشگاه امیرالمؤمنین علی علیه السلام گفت:«استغفرالله.»

امام با
شنیدن این جمله خشمگین شد و به او فرمود:« مادرت به سوگت بنشیند. آیا می‌فهمی که
استغفار چیست؟ استغفار، مقام بلندمرتبگان است. این جمله‌ای که گفتی چند کلمه است،
اما استغفار حقیقی شش معنی و مرحله دارد:
نخست پشیمانی از گذشته؛ دوم تصمیم بر
ترک همیشگی گناه در آینده؛ سوم اینکه حقوقی را که از مردم ضایع کرده ای به آنها باز
گردانی، به طوری که هنگام ملاقات پرورگار، حقی بر تو نباشد؛ چهارم این که هر واجبی
را که ترک کرده‌ای به جای آوری (قضا کنی)؛ پنجم آنکه گوشت‌هایی که بر اثر اعمال
حرام بر بدنت رشد کرده، با اندوه بر گناه، آب کنی تا چیزی از آن باقی نماند و گوشت
تازه به جای آن بروید؛ و ششم آنکه به همان اندازه که شیرینی معصیت و گناه را چشیدی،
سختی و زحمت طاعت را نیز بچشی.
پس از انجام همه این مراحل است که باید بگویی
استغفرالله »

 

وقتی دلیل این کار را جویا شدند، پروفسور برلون گفت؛ تنها زمانی که انسان شاکله وجودی خود را بدون این که بتواند برای دیگران نقش بازی کند، نشان می‌دهد، در حالت به هوش آمدن است و بنده دیدم که این آقا، تمام وجودش محو خدا بود، در آن لحظه به یاد اسقف کلیسای کانتربری افتادم که چندی پیش در همین حالت و پس از عمل در کنارش ایستاده بودم و دیدم که او ترانه‌های کوچه بازاری جوانان آن روزگار را زمزمه می‌کند، در آن لحظه بود که فهمیدم حقیقت، نزد کدام مکتب است و بعد از آن هم وصیت کرد که وی را در شهری که مرحوم میلانی را در آن دفن کرده اند به خاک بسپارند که هم این که قبر این پروفسور مسلمان شده در خواجه ربیع، محل مراجعه مردم و افرادی است که حقیقت اسلام را باور کرده‌اند

امام فرمود: ای عمر! تو مرا با این خیال می کشی که ابن زیاد ناپاک، تو را به ولایت ری و گرگان خواهد گماشت. به خدا که هرگز به این مراد خود نمی رسی؛ عهدی است حتمی. پس هر چه می خواهی بکن، پس از من نه در دنیا و نه در آخرت شادمانی نخواهی داشت. گویا سر تو را در کوفه بر سر نی می بینم که کودکان آن را هدف سنگ اندازی خود قرار داده اند.

خوشا بحال گرگانیها که حاکمشان عمر سعد نشد

ابن قولویه از امام صادق (ع) نقل می کند: حسین بن علی (ع) صبح روز شهادتش با یاران خود نماز خواند و فرمود 'گواهی می دهم که به شهادت شما اجازه داده شد. پس ای گروه! تقوا داشته باشید و مقاومت کنید.'

* امام قاتل خود را در خواب می بیند

ابن اعثم گوید: سحرگاهان امام حسین (ع) را خوابی مختصر ربود و چون بیدار شد فرمود 'می دانید هم اینک در خواب چه دیدم؟ سگ هایی را دیدم که بر من حمله آورده اند و مرا می درند. در میان آنها سگ خال خالی بود که بر من بیشتر حمله می آورد. فکر می کنم آن که قاتل من است؛ مردی لک و پیس دار از این گروه است.'

امام سپس فرمود: پس از آن جدم رسول خدا را دیدم که با گروهی از اصحاب خود بود و به من می فرمود پسرم! تو شهید آل محمدی. آسمانیان و ملکوتیان مژده آمدنت را می دهند. شبانگاه امشب مهمان ما خواهی بود. بشتاب و تاخیر مکن. اینک این فرشته توست که از آسمان فرود آمده تا خون تو را در شیشه ای سبز بگیرد. این خوابی بود که دیدم. آن لحظه فرا رسیده و زمان کوچ از این دنیا نزدیک شده است و شکی در آن نیست.
 

روزی یک استاد دانشگاه تصمیم گرفت تا دانشجویانش را به
مبارزه بطلبد. او پرسید: `آیا خداوند هر چیزی را که وجود دارد، آفریده است؟`

دانشجویی شجاعانه پاسخ داد: "بله."

استاد پرسید: "هر چیزی را؟"

پاسخ دانشجو این بود: "بله هر چیزی را."

استاد گفت: "در این حالت، خداوند شر را آفریده است.
درست است؟ زیرا شر وجود دارد."

برای این سوال، دانشجو پاسخی نداشت و ساکت ماند. استاد
از این فرصت حظ برده بود که توانسته بود یکبار دیگر ثابت کند که ایمان و اعتقاد
فقط یک افسانه است.

ناگهان، یک دانشجوی دیگر دستش را بلند کرد و گفت:
"استاد، ممکن است که از شما یک سوال بپرسم؟"

استاد پاسخ داد: "البته."

دانشجو پرسید: "آیا سرما وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "البته، آیا شما هرگز احساس سرما
نکرده اید؟"

دانشجو پاسخ داد:

"البته آقا، اما سرما وجود ندارد. طبق مطالعات علم
فیزیک، سرما عدم تمام و کمال گرماست و شئی را تنها در صورتی میتوان مطالعه کرد که
انرژی داشته باشد و انرژی را انتقال دهد و این گرمای یک شئی است که انرژی آن را
انتقال می دهد. بدون گرما، اشیاء بی حرکت هستند، قابلیت واکنش ندارند. پس سرما
وجود ندارد. ما لفظ سرما را ساخته ایم تا فقدان گرما را توضیح دهیم."

دانشجو ادامه داد: "و تاریکی؟"

استاد پاسخ داد: "تاریکی وجود دارد."

دانشجو گفت:

"شما باز هم در اشتباه هستید، آقا. تاریکی فقدان
کامل نور است. شما می توانید نور و روشنایی را مطالعه کنید، اما تاریکی را نمی
توانید مطالعه کنید. منشور نیکولز تنوع رنگهای مختلف را نشان می دهد که در آن طبق
طول امواج نور، نور می تواند تجزیه شود. تاریکی لفظی است که ما ایجاد کرده ایم تا
فقدان کامل نور را توضیح دهیم."

و سرانجام دانشجو پرسید:

- "و شر، آقا، آیا شر وجود دارد؟

خداوند شر را نیافریده است. شر فقدان خدا در قلب افراد
است، شر فقدان عشق، انسانیت و ایمان است. عشق و ایمان مانند گرما و نور هستند.
آنها وجود دارند. فقدان آنها منجر به شر می شود."

و حالا نوبت استاد بود که ساکت بماند.

نام این دانشجو آلبرت انیشتین بود

تصویر تاریخی بی نظیر از عالم عامل اخوند خراسانی که گویند دو هزار نفر در درس خارج ایشان در نجف حضور می یافتند ابوی گرامی نقل میکردند که از منطقه استراباد علمای خاصی در درس ایشان شرکت داشتند از جمله حاج شیخ شعبان حجتی والد گرامی مرحوم ایت الله حاج شیخ ابراهیم حجتی .مرحوم ابن الشریعه (کبیری بزرگ).....

کردکوی در سال 1358 خورشیدی از گرگان جدا و به صورت شهرستان مستقل درآمد و طبق آخرین تقسیمات به یک بخش و سه دهستان تقسیم شده است.زبان رایج مردم این شهرستان طبری است. از آثار باستانی این شهرستان می توان برج آجری رادکان را نام برد . جنوب این شهرستان را ارتفاعات البرز شرقی تشکیل می دهد که مهمترین کوههای آن راز نوو زمه کوه ،چلستان جهان نما ،و یلاش نام دارند و حداکثر ارتفاع آن از سطح دریا 3500 متر است. از صنایع دستی این شهرستان حصیر بافی، نمد بافی و بافتن چادر شب محلی و جوراب و دستکش پشمی است. از ویژگیهای مهم و پر جاذبه وجود دو دهکده ییلاقی به نام درازنوو جهان نما و همچنین پارک جنگلی امام رضا است که در فصول بهار وتابستان تعداد زیادی از خانواده های مشتاق به طبیعت و دانشجویان را به این منطقه میکشد.

سیدمحمد رئیسی گرگانی، نماینده آیت الله سیستانی در کشور کویت و منطقه گرگان و دشت و روحانی نامدار دیار استرآباد روز گذشته (19 مرداد) در سن 63 سالگی در کویت درگذشت.

وی آخرین روحانی از خاندان ریشه دار رئیس الذاکرین گرگان بود که خاندان آنها به روایتی 400 سال و به روایت دیگری از قول شخص وی نزدیک به 800 سال سابقه حضور در لباس روحانیت داشته اند.

جد پدری سیدمحمد رئیسی، سیدمصطفی رئیس الذاکرین از وعاظ شهیر و نامدار گرگان بوده که نام او را میتوان در بسیاری از اسناد و کتب مربوط به حوادث عصر حیات خود یافت.

سیدمصطفی رئیس الذاکرین همچنین از مشروطه خواهان گرگان بوده که در ترویج مشروطه و درگیری ها با استبدادیون منطقه نقش فعالی داشته است.

پدر زنده یاد سیدمحمد رئیسی، آیت الله سیدعلی رئیسی بوده که در مشهد، قم و نجف اشرف تحصیل کرده و از روحانیون نامدار شمال کشور بوده است.

آیت الله سیدعلی رئیسی علاوه بر امور خیریه در سطح شهر و روستاهای گرگان و تهران، نقش شایانی در احیا و بازسازی مساجد و مدارس تاریخی، راه اندازی هیئت ها، و ...داشته است.

وی که به دلیل عارضه قلبی صبح روز گذشته (19 مرداد) در کویت درگذشت، نماینده آیت الله سیستانی در کشور کویت و منطقه گرگان و دشت بوده است. این در حالی است که آیت الله سیستانی مرجع بزرگ شیعه مقیم عراق، تنها برای یک استان ایران به صورت مجزا نماینده معرفی کرده و آن منطقه گرگان و دشت بود.

سیدمحمد رئیسی متولد سال 1328 و تحصیلکرده در حوزه های ایران و عراق، از روحانیان نامدار گرگان و شمال بوده و بارها در حوادث قبل از انقلاب بازداشت و حتی ماه ها به صورت تبعیدی از گرگان در تربت حیدریه، روزگار گذرانده است.

مراسم استقبال از وی بعد از بازگشت از تبعید در 17 شهریور 57 به طور بسیار گسترده در علی آباد کتول و گرگان برگزار و در هر دو شهر بدل به راهپیمایی های گسترده شد.

بعد از پیروزی انقلاب وی به همراه سیدسجاد علوی، محمدرضا میبدی، سیدعلی رئیسی، سیدکاظم نورمفیدی، حبیب الله طاهری، سیدحسین میربهبهانی و رسول رضایی اعضای اصلی کمیته گرگان که رسیدگی به امور و ایجاد نظم و ساماندهی شهر و منطقه را برعهده داشت شدند که البته حضور سه نفر از این افراد به جهت شرایط سنی بیشتر به صورت تشریفاتی و حفظ احترام بود.

پس از مدتی وی راهی مشهد و مجددا راهی گرگان شد و به همکاری با پدرش سیدعلی در مسجد گلشن و مدرسه علمیه صالحیه پرداخته و نیز وظیفه وعظ و خطابه در خان ببین را برعهده گرفت.

بعدها سیدمحمد رئیسی دوباره رفت و آمدها و ارتباطات خود با قم و نجف و مشهد را گسترش داد تا آنکه در سال 72 پس از آشنایی با چند مسلمان کویتی در لندن، عازم آن کشور شد و بعد از سکونت در کویت دو کتاب از او در آن کشور منتشر شد.

زنده یاد سیدمحمد رئیسی در سالیان اخیر به جهت علاقه اش به گرگان، ماه های بسیاری را در این دیار سپری می کرد.

علاوه بر ایجاد بناهایی همچون مسجد آل علی و فاطمه در مجاورت ضلع جنوبی امامزاده عبدالله " سی متری گرگانجدید " از محل وجوهات دریافتی، به یاری رسانی به دهها نیازمند در منطقه گرگان می پرداخته است.

سیدمحمد رئیسی به حفظ فرهنگ استرآباد نیز توجه شایانی داشته و علاوه بر برگزاری جلساتی در سال های اخیر با همین هدف، درصدد احیای روضه خوانی به سنت و شیوه تاریخی گرگانی ها بوده است.